καὶ πᾶς σὸς οἶκος βήσεται διʼ αἵματος.ὃ δʼ ἡδονῇ δοὺς ἔς τε βακχείαν πεσὼνἔσπειρεν ἡμῖν παῖδα· καὶ σπείρας, βρέφοςγνοὺς τἀμπλάκημα τοῦ θεοῦ τε τὴν φάτιν,λειμῶνʼ ἐς Ἥρας καὶ Κιθαιρῶνος λέπαςδίδωσι βουκόλοισιν ἐκθεῖναι βρέφος,σφυρῶν σιδηρᾶ κέντρα διαπείρας μέσον·ὅθεν νιν Ἑλλὰς ὠνόμαζεν Οἰδίπουν.Πολύβου δέ νιν λαβόντες ἱπποβουκόλοιφέρουσʼ ἐς οἴκους ἔς τε δεσποίνης χέραςἔθηκαν. ἣ δὲ τὸν ἐμὸν ὠδίνων πόνονμαστοῖς ὑφεῖτο καὶ πόσιν πείθει τεκεῖν.ἤδη δὲ πυρσαῖς γένυσιν ἐξανδρούμενοςπαῖς οὑμὸς ἢ γνοὺς ἤ τινος μαθὼν πάραἔστειχε τοὺς φύσαντας ἐκμαθεῖν θέλωνπρὸς δῶμα Φοίβου, Λάιός θʼ, οὑμὸς πόσις,τὸν ἐκτεθέντα παῖδα μαστεύων μαθεῖνεἰ μηκέτʼ εἴη. καὶ ξυνάπτετον πόδαἐς ταὐτὸν ἄμφω Φωκίδος σχιστῆς ὁδοῦ.καί νιν κελεύει Λαΐου τροχηλάτης·