μαρναμένους ἐπὶ τραύμασιν, αἵματοςἤδη ψυχρὰν λοιβὰν φονίαν,ἃν ἔλαχʼ Ἅιδας, ὤπασε δʼ Ἄρης·χαλκόκροτον δὲ λαβοῦσα νεκρῶν πάρα φάσγανον εἴσωσαρκὸς ἔβαψεν, ἄχει δὲ τέκνων ἔπεσʼ ἀμφὶ τέκνοισι.πάντα δʼ ἐν ἄματι τῷδε συνάγαγεν,ὦ πάτερ, ἁμετέροισι δόμοισιν ἄχη θεὸς ὃςτάδε τελευτᾷ.

Χορόςπολλῶν κακῶν κατῆρξεν Οἰδίπου δόμοιςτόδʼ ἦμαρ· εἴη δʼ εὐτυχέστερος βίος.Κρέωνοἴκτων μὲν ἤδη λήγεθʼ, ὡς ὥρα τάφουμνήμην τίθεσθαι· τόνδε δʼ, Οἰδίπου, λόγον