ἀλαίνων γεραιὸνπόδʼ ἢ δεμνίοις δύ-στανος ἰαύων;Οἰδίπουςτί μʼ, ὦ παρθένε, βακτρεύμασι τυφλοῦποδὸς ἐξάγαγες ἐς φῶςλεχήρη σκοτίων ἐκ θαλάμων οἰκ-τροτάτοισιν δακρύοισιν,πολιὸν αἰθέρος ἀφανὲς εἴδωλον ἢνέκυν ἔνερθεν ἢπτανὸν ὄνειρον;Ἀντιγόνηδυστυχὲς ἀγγελίας ἔπος οἴσῃ,πάτερ, οὐκέτι σοι τέκνα λεύσσειφάος οὐδʼ ἄλοχος, παραβάκτροιςἃ πόδα σὸν τυφλόπουν θεραπεύμασιν αἰὲν ἐμόχθει,ὦ πάτερ, ὤμοι.Οἰδίπουςὤμοι ἐμῶν παθέων· πάρα γὰρ στενάχειν τάδʼ, ἀυτεῖν.τρισσαὶ ψυχαί· ποίᾳ μοίρᾳπῶς ἔλιπον φάος; ὦ τέκνον, αὔδα.Ἀντιγόνηοὐκ ἐπʼ ὀνείδεσιν οὐδʼ ἐπιχάρμασιν,ἀλλʼ ὀδύναισι λέγω· σὸς ἀλάστωρ