κνήμην τε διεπέρασεν Ἀργεῖον δόρυ·στρατὸς δʼ ἀνηλάλαξε Δαναϊδῶν ἅπας.κἀν τῷδε μόχθῳ γυμνὸν ὦμον εἰσιδὼνὁ πρόσθε τρωθεὶς στέρνα Πολυνείκους βίᾳδιῆκε λόγχην, κἀπέδωκεν ἡδονὰςΚάδμου πολίταις, ἀπὸ δʼ ἔθραυσʼ ἄκρον δόρυ.ἐς δʼ ἄπορον ἥκων δορὸς ἐπὶ σκέλος πάλινχωρεῖ, λαβὼν δʼ ἀφῆκε μάρμαρον πέτρονμέσον δʼ ἄκοντʼ ἔθραυσεν· ἐξ ἴσου δʼ Ἄρηςἦν, κάμακος ἀμφοῖν χεῖρʼ ἀπεστερημένοιν.ἔνθεν δὲ κώπας ἁρπάσαντε φασγάνωνἐς ταὐτὸν ἧκον, συμβαλόντε δʼ ἀσπίδαςπολὺν ταραγμὸν ἀμφιβάντʼ εἶχον μάχης.καί πως νοήσας Ἐτεοκλῆς τὸ Θεσσαλὸνἐσήγαγεν σόφισμʼ ὁμιλίᾳ χθονός.ἐξαλλαγεὶς γὰρ τοῦ παρεστῶτος πόνου,λαιὸν μὲν ἐς τοὔπισθεν ἀμφέρει πόδα,πρόσω τὰ κοῖλα γαστρὸς εὐλαβούμενος,προβὰς δὲ κῶλον δεξιὸν διʼ ὀμφαλοῦκαθῆκεν ἔγχος σφονδύλοις τʼ ἐνήρμοσεν.