ἄκραν τε λαμπάδʼ, ἣ δυοῖν ὅρους ἔχει,νίκης τε σῆμα καὶ τὸ τῶν ἡσσωμένων.ἀλλʼ, εἴ τινʼ ἀλκὴν ἢ σοφοὺς ἔχεις λόγουςἢ φίλτρʼ ἐπῳδῶν, στεῖχʼ, ἐρήτυσον τέκναδεινῆς ἁμίλλης· ὡς ὁ κίνδυνος μέγας·κἄπαθλα δεινὰ δάκρυά σοι γενήσεταιδισσοῖν στερείσῃ τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ τέκνοιν.Ἰοκάστηὦ τέκνον ἔξελθʼ Ἀντιγόνη δόμων πάρος·οὐκ ἐν χορείαις οὐδὲ παρθενεύμασινῦν σοι προχωρεῖ δαιμόνων κατάστασις,ἀλλʼ ἄνδρʼ ἀρίστω καὶ κασιγνήτω σέθενἐς θάνατον ἐκνεύοντε κωλῦσαί σε δεῖξὺν μητρὶ τῇ σῇ μὴ πρὸς ἀλλήλοιν θανεῖν.Ἀντιγόνητίνʼ, ὦ τεκοῦσα μῆτερ, ἔκπληξιν νέανφίλοις ἀυτεῖς τῶνδε δωμάτων πάρος;Ἰοκάστηὦ θύγατερ, ἔρρει σῶν κασιγνήτων βίος.Ἀντιγόνηπῶς εἶπας;Ἰοκάστηαἰχμὴν ἐς μίαν καθέστατον.Ἀντιγόνηοἲ ʼγώ, τί λέξεις, μῆτερ;Ἰοκάστηοὐ φίλʼ, ἀλλʼ ἕπου.