Περικλύμενος παῖς λᾶαν ἐμβαλὼν κάρᾳἁμαξοπληθῆ, γεῖσʼ ἐπάλξεων ἄπο·ξανθὸν δὲ κρᾶτα διεπάλυνε καὶ ῥαφὰςἔρρηξεν ὀστέων, ἄρτι δʼ οἰνωπὸν γένυνκαθῃμάτωσεν· οὐδʼ ἀποίσεται βίοντῇ καλλιτόξῳ μητρὶ Μαινάλου κόρῃ.ἐπεὶ δὲ τάσδʼ ἐσεῖδεν εὐτυχεῖς πύλας,ἄλλας ἐπῄει παῖς σός, εἱπόμην δʼ ἐγώ.ὁρῶ δὲ Τυδέα καὶ παρασπιστὰς πυκνοὺςΑἰτωλίσιν λόγχαισιν εἰς ἄκρον στόμαπύργων ἀκοντίζοντας, ὥστʼ ἐπάλξεωνλιπεῖν ἐρίπνας φυγάδας· ἀλλά νιν πάλινκυναγὸς ὡσεὶ παῖς σὸς ἐξαθροίζεται,πύργοις δʼ ἐπέστησʼ αὖθις. ἐς δʼ ἄλλας πύλαςἠπειγόμεσθα, τοῦτο παύσαντες νοσοῦν.Καπανεὺς δὲ πῶς εἴποιμʼ ἂν ὡς ἐμαίνετο;μακραύχενος γὰρ κλίμακος προσαμβάσειςἔχων ἐχώρει, καὶ τοσόνδʼ ἐκόμπασε,μηδʼ ἂν τὸ σεμνὸν πῦρ νιν εἰργαθεῖν Διὸςτὸ μὴ οὐ κατʼ ἄκρων περγάμων ἑλεῖν πόλιν.