ὡς τῷ νοσοῦντι τειχέων εἴη δορὸςἀλκὴ διʼ ὀλίγου. περγάμων δʼ ἀπʼ ὀρθίωνλεύκασπιν εἰσορῶμεν Ἀργείων στρατὸνΤευμησὸν ἐκλιπόντα, καὶ τάφρου πέλαςδρόμῳ ξυνῆψαν ἄστυ Καδμείας χθονός.παιὰν δὲ καὶ σάλπιγγες ἐκελάδουν ὁμοῦἐκεῖθεν ἔκ τε τειχέων ἡμῶν πάρα.καὶ πρῶτα μὲν προσῆγε Νηίταις πύλαιςλόχον πυκναῖσιν ἀσπίσιν πεφρικόταὁ τῆς κυναγοῦ Παρθενοπαῖος ἔκγονος,ἐπίσημʼ ἔχων οἰκεῖον ἐν μέσῳ σάκει,ἑκηβόλοις τόξοισιν Ἀταλάντην κάπρονχειρουμένην Αἰτωλόν. ἐς δὲ Προιτίδαςπύλας ἐχώρει σφάγιʼ ἔχων ἐφʼ ἅρματιὁ μάντις Ἀμφιάραος, οὐ σημεῖʼ ἔχωνὑβρισμένʼ, ἀλλὰ σωφρόνως ἄσημʼ ὅπλα.Ὠγύγια δʼ ἐς πυλώμαθʼ Ἱππομέδων ἄναξἔστειχʼ ἔχων σημεῖον ἐν μέσῳ σάκειστικτοῖς Πανόπτην ὄμμασιν δεδορκότα,τὰ μὲν σὺν ἄστρων ἐπιτολαῖσιν ὄμματα