ἐγὼ δέ, πατέρα καὶ κασίγνητον προδοὺςπόλιν τʼ ἐμαυτοῦ, δειλὸς ὣς ἔξω χθονὸςἄπειμʼ· ὅπου δʼ ἂν ζῶ, κακὸς φανήσομαι.μὰ τὸν μετʼ ἄστρων Ζῆνʼ Ἄρη τε φοίνιον,ὃς τοὺς ὑπερτείλαντας ἐκ γαίας ποτὲΣπαρτοὺς ἄνακτας τῆσδε γῆς ἱδρύσατο.ἀλλʼ εἶμι καὶ στὰς ἐξ ἐπάλξεων ἄκρωνσφάξας ἐμαυτὸν σηκὸν ἐς μελαμβαθῆδράκοντος, ἔνθʼ ὁ μάντις ἐξηγήσατο,ἐλευθερώσω γαῖαν· εἴρηται λόγος.στείχω δέ, θανάτου δῶρον οὐκ αἰσχρὸν πόλειδώσων, νόσου δὲ τήνδʼ ἀπαλλάξω χθόνα.εἰ γὰρ λαβὼν ἕκαστος ὅ τι δύναιτό τιςχρηστὸν διέλθοι τοῦτο κἀς κοινὸν φέροιπατρίδι, κακῶν ἂν αἱ πόλεις ἐλασσόνωνπειρώμεναι τὸ λοιπὸν εὐτυχοῖεν ἄν.
Χορόςἔβας ἔβας,ὦ πτεροῦσσα, γᾶς λόχευμανερτέρου τʼ Ἐχίδνας,Καδμείων ἁρπαγά,