κτανεῖν δέδοκται τήνδε μοι κἄπειτʼ ἐμὸνπρὸς ἧπαρ ὦσαι δίστομον ξίφος τόδετύμβου ʼπὶ νώτοις τοῦδʼ, ἵνʼ αἵματος ῥοαὶτάφου καταστάζωσι· κεισόμεσθα δὲνεκρὼ δύʼ ἑξῆς τῷδʼ ἐπὶ ξεστῷ τάφῳ,ἀθάνατον ἄλγος σοί, ψόγος δὲ σῷ πατρί.οὐ γὰρ γαμεῖ τήνδʼ οὔτε σύγγονος σέθενοὔτʼ ἄλλος οὐδείς· ἀλλʼ ἐγώ σφʼ ἀπάξομαι,εἰ μὴ πρὸς οἴκους δυνάμεθʼ, ἀλλὰ πρὸς νεκρούς.τί ταῦτα; δακρύοις ἐς τὸ θῆλυ τρεπόμενοςἐλεινὸς ἦν ἂν μᾶλλον ἢ δραστήριος. κτεῖνʼ, εἰ δοκεῖ σοι· δυσκλεᾶς γὰρ οὐ κτενεῖς·μᾶλλόν γε μέντοι τοῖς ἐμοῖς πείθου λόγοις,ἵνʼ ᾖς δικαία καὶ δάμαρτʼ ἐγὼ λάβω.Χορόςἐν σοὶ βραβεύειν, ὦ νεᾶνι, τοὺς λόγους·οὕτω δὲ κρῖνον, ὡς ἅπασιν ἁνδάνῃς.Θεονόηἐγὼ πέφυκά τʼ εὐσεβεῖν καὶ βούλομαι,φιλῶ τʼ ἐμαυτήν, καὶ κλέος τοὐμοῦ πατρὸςοὐκ ἂν μιάναιμʼ, οὐδὲ συγγόνῳ χάρινδοίην ἂν ἐξ ἧς δυσκλεὴς φανήσομαι.