ὦ γέρον, ὃς οἰκεῖς τόνδε λάινον τάφον,ἀπόδος, ἀπαιτῶ τὴν ἐμὴν δάμαρτά σε,ἣν Ζεὺς ἔπεμψε δεῦρό σοι σῴζειν ἐμοί.οἶδʼ οὕνεκʼ ἡμῖν οὔποτʼ ἀποδώσεις θανών· ἀλλʼ ἥδε πατέρα νέρθεν ἀνακαλούμενονοὐκ ἀξιώσει τὸν πρὶν εὐκλεέστατονκακῶς ἀκοῦσαι· κυρία γάρ ἐστι νῦν.ὦ νέρτερʼ Ἅιδη, καὶ σὲ σύμμαχον καλῶ,ὃς πόλλʼ ἐδέξω τῆσδʼ ἕκατι σώματαπεσόντα τὠμῷ φασγάνῳ, μισθὸν δʼ ἔχεις·ἢ νῦν ἐκείνους ἀπόδος ἐμψύχους πάλιν,ἢ τήνδε πατρὸς εὐσεβοῦς ἀνάγκασονκρείσσω φανεῖσαν τἀμά γʼ ἀποδοῦναι λέχη.εἰ δʼ ἐμὲ γυναῖκα τὴν ἐμὴν συλήσετε,ἅ σοι παρέλιπεν ἥδε τῶν λόγων, φράσω.ὅρκοις κεκλῄμεθʼ, ὡς μάθῃς, ὦ παρθένε,πρῶτον μὲν ἐλθεῖν διὰ μάχης σῷ συγγόνῳκἀκεῖνον ἢ ʼμὲ δεῖ θανεῖν· ἁπλοῦς λόγος.ἢν δʼ ἐς μὲν ἀλκὴν μὴ πόδʼ ἀντιθῇ ποδί,λιμῷ δὲ θηρᾷ τύμβον ἱκετεύοντε νώ,