χάριτας πονηρὰς κἀδίκους ὠνουμένη.μισεῖ γὰρ ὁ θεὸς τὴν βίαν, τὰ κτητὰ δὲκτᾶσθαι κελεύει πάντας οὐκ ἐς ἁρπαγάς.ἐατέος δʼ ὁ πλοῦτος ἄδικός τις ὤν.κοινὸς γάρ ἐστιν οὐρανὸς πᾶσιν βροτοῖςκαὶ γαῖʼ, ἐν ᾗ χρὴ δώματʼ ἀναπληρουμένουςτἀλλότρια μὴ σχεῖν μηδʼ ἀφαιρεῖσθαι βίᾳ.ἡμᾶς δὲ καιρίως μέν, ἀθλίως δʼ ἐμοί,Ἑρμῆς ἔδωκε πατρὶ σῷ σῴζειν πόσειτῷδʼ ὃς πάρεστι κἀπολάζυσθαι θέλει.πῶς οὖν θανὼν ἂν ἀπολάβοι; κεῖνος δὲ πῶς τὰ ζῶντα τοῖς θανοῦσιν ἀποδοίη ποτʼ ἄν;ἤδη τὰ τοῦ θεοῦ καὶ τὰ τοῦ πατρὸς σκόπει·πότερον ὁ δαίμων χὡ θανὼν τὰ τῶν πέλαςβούλοιντʼ ἂν ἢ οὐ βούλοιντʼ ἂν ἀποδοῦναι πάλιν;δοκῶ μέν. οὔκουν χρή σε συγγόνῳ πλέοννέμειν ματαίῳ μᾶλλον ἢ χρηστῷ πατρί.εἰ δʼ οὖσα μάντις καὶ τὰ θεῖʼ ἡγουμένητὸ μὲν δίκαιον τοῦ πατρὸς διαφθερεῖς,τῷ δʼ οὐ δικαίῳ συγγόνῳ σώσεις χάριν,