δεῦρʼ οἶδεν· ὦ δύστηνος, ὡς ἀπωλόμην.Τροίας δὲ σωθεὶς κἀπὸ βαρβάρου χθονὸςἐς βάρβαρʼ ἐλθὼν φάσγανʼ αὖθις ἐμπεσῇ.Θεονόηἡγοῦ σύ μοι φέρουσα λαμπτήρων σέλαςθείου δε σεμνὸν θεσμὸν αἰθέρος μυχούς,ὡς πνεῦμα καθαρὸν οὐρανοῦ δεξώμεθα·σὺ δʼ αὖ κέλευθον εἴ τις ἔβλαψεν ποδὶστείβων ἀνοσίῳ, δὸς καθαρσίῳ φλογί,κροῦσον δὲ πεύκην, ἵνα διεξέλθω, πυρός.νόμον δὲ τὸν ἐμὸν θεοῖσιν ἀποδοῦσαι πάροςἐφέστιον φλόγʼ ἐς δόμους κομίζετε.Ἑλένη, τί τἀμὰ — πῶς ἔχει — θεσπίσματα;ἥκει πόσις σοι Μενέλεως ὅδʼ ἐμφανής,νεῶν στερηθεὶς τοῦ τε σοῦ μιμήματος.ὦ τλῆμον, οἵους διαφυγὼν ἦλθες πόνους,οὐδʼ οἶσθα νόστον οἴκαδʼ εἴτʼ αὐτοῦ μενεῖς·ἔρις γὰρ ἐν θεοῖς σύλλογός τε σοῦ πέριἔσται πάρεδρος Ζηνὶ τῷδʼ ἐν ἤματι.Ἥρα μέν, ἥ σοι δυσμενὴς πάροιθεν ἦν,νῦν ἐστιν εὔνους κἀς πάτραν σῷσαι θέλει