νῦν ἀνανεοῦμαι τὸν σὸν ὑμέναιον πάλινκαὶ λαμπάδων μεμνήμεθʼ ἃς τετραόροιςἵπποις τροχάζων παρέφερον· σὺ δʼ ἐν δίφροιςξὺν τῷδε νύμφη δῶμʼ ἔλειπες ὄλβιον.κακὸς γὰρ ὅστις μὴ σέβει τὰ δεσποτῶνκαὶ ξυγγέγηθε καὶ συνωδίνει κακοῖς. ἐγὼ μὲν εἴην, κεἰ πέφυχʼ ὅμως λάτρις,ἐν τοῖσι γενναίοισιν ἠριθμημένοςδούλοισι, τοὔνομʼ οὐκ ἔχων ἐλεύθερον,τὸν νοῦν δέ· κρεῖσσον γὰρ τόδʼ ἢ δυοῖν κακοῖνἕνʼ ὄντα χρῆσθαι, τὰς φρένας τʼ ἔχειν κακὰςἄλλων τʼ ἀκούειν δοῦλον ὄντα τῶν πέλας.Μενελέωςἄγʼ, ὦ γεραιέ, πολλὰ μὲν παρʼ ἀσπίδαμοχθήματʼ ἐξέπλησας ἐκπονῶν ἐμοί,καὶ νῦν μετασχὼν τῆς ἐμῆς εὐπραξίαςἄγγειλον ἐλθὼν τοῖς λελειμμένοις φίλοιςτάδʼ ὡς ἔχονθʼ ηὕρηκας οἷ τʼ ἐσμὲν τύχης,μένειν τʼ ἐπʼ ἀκταῖς τούς τʼ ἐμοὺς καραδοκεῖνἀγῶνας οἳ μένουσί μʼ, ὡς ἐλπίζομεν,κεἰ τήνδε πως δυναίμεθʼ ἐκκλέψαι χθονός,