χρόνιον, ἀλλʼ ὅμως ὀναίμαν τύχας.Χορόςὄναιο δῆτα. ταὐτὰ δὴ ξυνεύχομαι·δυοῖν γὰρ ὄντοιν οὐχ ὃ μὲν τλήμων, ὃ δʼ οὔ.Ἑλένηφίλαι φίλαι, τὰ πάρος οὐκέτιστένομεν οὐδʼ ἀλγῶ.πόσιν ἐμὸν ἔχομεν ~~ἔχομεν,~~ ὃν ~~ἔμενον~~ ἔμενον ἐκ Τροίας πολυετῆ μολεῖν.Μενελέωςἔχεις, ἐγώ τε σέ· ἡλίους δὲ μυρίουςμόλις διελθὼν ᾐσθόμην τὰ τῆς θεοῦ.ἐμὰ δὲ χαρμονὰ δάκρυα· πλέον ἔχειχάριτος ἢ λύπας.Ἑλένητί φῶ; τίς ἂν τάδʼ ἤλπισεν βροτῶν ποτε;ἀδόκητον ἔχω σε πρὸς στέρνοις.Μενελέωςκἀγὼ σὲ τὴν δοκοῦσαν Ἰδαίαν πόλινμολεῖν Ἰλίου τε μελέους πύργους.πρὸς θεῶν, δόμων πῶς τῶν ἐμῶν ἀπεστάλης;Ἑλένηἒ ἔ· πικρὰς ἐς ἀρχὰς βαίνεις,ἒ ἔ· πικρὰν δʼ ἐρευνᾷς φάτιν.Μενελέωςλέγʼ· ὡς ἀκουστὰ πάντα δῶρα δαιμόνων.Ἑλένηἀπέπτυσα μὲν λόγον, οἷον οἷον ἐσοίσομαι.