ἥ σʼ εἰς ἐμὰς ἔδωκεν ὠλένας λαβεῖν.Ἑλένηὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν Μενέλεως, ὁ μὲν χρόνοςπαλαιός, ἡ δὲ τέρψις ἀρτίως πάρα.ἔλαβον ἀσμένα πόσιν ἐμόν, φίλαι, περί τʼ ἐπέτασα χέραφίλιον ἐν μακρᾷ φλογὶ φαεσφόρῳ.Μενελέωςκἀγὼ σέ· πολλοὺς δʼ ἐν μέσῳ λόγους ἔχωνοὐκ οἶδʼ ὁποίου πρῶτον ἄρξωμαι τὰ νῦν.

Ἑλένηγέγηθα, κρατὶ δʼ ὀρθίους ἐθείραςἀνεπτέρωκα καὶ δάκρυ σταλάσσω,περὶ δὲ γυῖα χέρας ἔβαλον, ἡδονάν,ὦ πόσις, ὡς λάβω.Μενελέωςὦ φιλτάτη πρόσοψις, οὐκ ἐμέμφθην·ἔχω τὰ τῆς Διός τε λέκτρα Λήδας θʼ,ἃν ὑπὸ λαμπάδων κόροι λεύκιπποιξυνομαίμονες ὤλβισαν ὤλβισαντὸ πρόσθεν, ἐκ δόμων δὲ νοσφίσας σʼ ἐμοῦπρὸς ἄλλαν ἐλαύνειθεὸς συμφορὰν τᾶσδε κρείσσω.τὸ κακὸν δʼ ἀγαθὸν σέ τε κἀμὲ συνάγαγε, πόσιν