παλαιὰ θρηνεῖς πήματʼ· ἀγγέλλεις δὲ τί;Ἄγγελοςβέβηκεν ἄλοχος σὴ πρὸς αἰθέρος πτυχὰςἀρθεῖσʼ ἄφαντος· οὐρανῷ δὲ κρύπτεταιλιποῦσα σεμνὸν ἄντρον οὗ σφʼ ἐσῴζομεν,τοσόνδε λέξασʼ· ὦ ταλαίπωροι Φρύγεςπάντες τʼ Ἀχαιοί, διʼ ἔμʼ ἐπὶ Σκαμανδρίοιςἀκταῖσιν Ἥρας μηχαναῖς ἐθνῄσκετε,δοκοῦντες Ἑλένην οὐκ ἔχοντʼ ἔχειν Πάριν.ἐγὼ δʼ, ἐπειδὴ χρόνον ἔμεινʼ ὅσον με χρῆν,τὸ μόρσιμον σῴσασα, πατέρʼ ἐς οὐρανὸνἄπειμι· φήμας δʼ ἡ τάλαινα Τυνδαρὶςἄλλως κακὰς ἤκουσεν οὐδὲν αἰτία.ὦ χαῖρε, Λήδας θύγατερ, ἐνθάδʼ ἦσθʼ ἄρα;ἐγὼ δέ σʼ ἄστρων ὡς βεβηκυῖαν μυχοὺςἤγγελλον εἰδὼς οὐδὲν ὡς ὑπόπτερονδέμας φοροίης. οὐκ ἐῶ σε κερτομεῖνἡμᾶς τόδʼ αὖθις, ὡς ἄδην ἐν Ἰλίῳπόνους παρεῖχες σῷ πόσει καὶ συμμάχοις.Μενελέωςτοῦτʼ ἔστʼ ἐκεῖνο· ξυμβεβᾶσιν οἱ λόγοιοἱ τῆσδʼ ἀληθεῖς. ὦ ποθεινὸς ἡμέρα,