Μενέλαος, οὐκ ἄγνωστος ἐν πάσῃ χθονί.δόμων ἄνακτα προσμενῶ· δισσὰς δέ μοιἔχει φυλάξεις· ἢν μὲν ὠμόφρων τις ᾖ,κρύψας ἐμαυτὸν εἶμι πρὸς ναυάγια·ἢν δʼ ἐνδιδῷ τι μαλθακόν, τὰ πρόσφορατῆς νῦν παρούσης συμφορᾶς αἰτήσομαι.κακῶν μὲν ἡμῖν ἔσχατον τοῖς ἀθλίοις,ἄλλους τυράννους αὐτὸν ὄντα βασιλέαβίον προσαιτεῖν· ἀλλʼ ἀναγκαίως ἔχει.λόγος γάρ ἐστιν οὐκ ἐμός, σοφὸν δʼ ἔπος,δεινῆς ἀνάγκης οὐδὲν ἰσχύειν πλέον.

Χορόςἤκουσα τᾶς θεσπιῳδοῦ κόρας,ἃ χρῄζουσʼ ἐφάνη τυράννοιςδόμοις, ὡς Μενέλαος οὔ-πω μελαμφαὲς οἴχεταιδιʼ ἔρεβος χθονὶ κρυφθείς, ἀλλʼ ἔτι κατʼ οἶδμʼ ἅλιοντρυχόμενος οὔπω λιμένωνψαύσειεν πατρίας γᾶς,ἀλατείᾳ βιότου