χλιδάς τε πόντος ἥρπασʼ· ἐν δʼ ἄντρου μυχοῖςκρύψας γυναῖκα τὴν κακῶν πάντων ἐμοὶἄρξασαν ἥκω τούς τε περιλελειμμένουςφίλων φυλάσσειν τἄμʼ ἀναγκάσας λέχη.μόνος δὲ νοστῶ, τοῖς ἐκεῖ ζητῶν φίλοιςτὰ πρόσφορʼ ἤν πως ἐξερευνήσας λάβω.ἰδὼν δὲ δῶμα περιφερὲς θριγκοῖς τόδεπύλας τε σεμνὰς ἀνδρὸς ὀλβίου τινός,προσῆλθον· ἐλπὶς δʼ ἔκ γε πλουσίων δόμωνλαβεῖν τι ναύταις· ἐκ δὲ μὴ ἐχόντων βίον — οὐδʼ εἰ θέλοιεν, ὠφελεῖν ἔχοιεν ἄν.ὠή· τίς ἂν πυλωρὸς ἐκ δόμων μόλοι,ὅστις διαγγείλειε τἄμʼ ἔσω κακά;Γραῦςτίς πρὸς πύλαισιν; οὐκ ἀπαλλάξῃ δόμωνκαὶ μὴ πρὸς αὐλείοισιν ἑστηκὼς πύλαιςὄχλον παρέξεις δεσπόταις; ἢ κατθανῇἝλλην πεφυκώς, οἷσιν οὐκ ἐπιστροφαί. Μενελέωςὦ γραῖα, ταὐτὰ ταῦτʼ ἔπη κἄλλως λέγεινἔξεστι, πείσομαι γάρ· ἀλλʼ ἄνες λόγον.Γραῦςἄπελθʼ· ἐμοὶ γὰρ τοῦτο πρόσκειται, ξένε,