πολὺ δὲ δάκρυον· ἄχεά τʼ ἄχεσι,δάκρυα δάκρυσιν ἔλαβε, πάθεα ματέρες τε παῖδας ὄλεσαν,ἀπὸ δὲ παρθένοι κόμαςἔθεντο σύγγονοι νεκρῶν Σκαμάνδριονἀμφὶ Φρύγιον οἶδμα.βοὰν βοὰν δʼ Ἑλλὰςκελάδησε κἀνοτότυξεν,ἐπὶ δὲ κρατὶ χέρας ἔθηκεν,ὄνυχι δʼ ἁπαλόχροα γένυνδεῦσε φονίαισι πλαγαῖς.ὦ μάκαρ Ἀρκαδίᾳ ποτὲ παρθένε Καλλιστοῖ, Διὸςἃ λεχέων ἐπέβας τετραβάμοσι γυίοις,ὡς πολὺ ματρὸς ἐμᾶς ἔλαχες πλέον,ἁ μορφᾷ θηρῶν λαχνογυίων — ὄμματι λάβρῷ σχῆμα λεαίνης — ἐξαλλάξασʼ ἄχθεα λύπης·ἅν τέ ποτʼ Ἄρτεμις ἐξεχορεύσατοχρυσοκέρατʼ ἔλαφον Μέροπος Τιτανίδα κούρανκαλλοσύνας ἕνεκεν· τὸ δʼ ἐμὸν δέμας