τάνδε γαῖαν εἰς ἄνολβονἔριν ἔριν τάλαιναν ἔθετοΠριαμίδαισιν Ἑλλάδος.τὸ δʼ ἐμὸν ὄνομαπαρὰ Σιμουντίοις ῥοαῖσιμαψίδιον ἔχει φάτιν.
Χορόςἔχεις μὲν ἀλγείνʼ, οἶδα· σύμφορον δέ τοι ὡς ῥᾷστα τἀναγκαῖα τοῦ βίου φέρειν.Ἑλένηφίλαι γυναῖκες, τίνι πότμῳ συνεζύγην;ἆρʼ ἡ τεκοῦσά μʼ ἔτεκεν ἀνθρώποις τέρας;γυνὴ γὰρ οὔθʼ Ἑλληνὶς οὔτε βάρβαροςτεῦχος νεοσσῶν λευκὸν ἐκλοχεύεται,ἐν ᾧ με Λήδαν φασὶν ἐκ Διὸς τεκεῖν.τέρας γὰρ ὁ βίος καὶ τὰ πράγματʼ ἐστί μου,τὰ μὲν διʼ Ἥραν, τὰ δὲ τὸ κάλλος αἴτιον.εἴθʼ ἐξαλειφθεῖσʼ ὡς ἄγαλμʼ αὖθις πάλιναἴσχιον εἶδος ἔλαβον ἀντὶ τοῦ καλοῦ,καὶ τὰς τύχας μὲν τὰς κακὰς ἃς νῦν ἔχωἝλληνες ἐπελάθοντο, τὰς δὲ μὴ κακὰςἔσῳζον ὥσπερ τὰς κακὰς σῴζουσί μου.