καθῆκʼ ἐμαυτὸν εἰς ἅλʼ ἄγκυραν πάρα·ἤδη δὲ κάμνονθʼ ὁρμιατόνων μέ τιςἀνείλετʼ, ἐς δὲ γαῖαν ἐξέβησέ σοιτάδʼ ἀγγελοῦντα. σώφρονος δʼ ἀπιστίαςοὐκ ἔστιν οὐδὲν χρησιμώτερον βροτοῖς.Χορόςοὐκ ἄν ποτʼ ηὔχουν οὔτε σʼ οὔθʼ ἡμᾶς λαθεῖνΜενέλαον, ὦναξ, ὡς ἐλάνθανεν παρών.

Θεοκλύμενοςὦ γυναικείαις τέχναισιν αἱρεθεὶς ἐγὼ τάλας·ἐκπεφεύγασιν γάμοι με. κεἰ μὲν ἦν ἁλώσιμοςναῦς διώγμασιν, πονήσας εἷλον ἂν τάχα ξένους·νῦν δὲ τὴν προδοῦσαν ἡμᾶς τεισόμεσθα σύγγονον,ἥτις ἐν δόμοις ὁρῶσα Μενέλεων οὐκ εἶπέ μοι.τοιγὰρ οὔποτʼ ἄλλον ἄνδρα ψεύσεται μαντεύμασιν.Θεράπωνοὗτος ὤ, ποῖ σὸν πόδʼ αἴρεις, δέσποτʼ, ἐς ποῖον φόνον;Θεοκλύμενοςοἷπερ ἡ δίκη κελεύει με· ἀλλʼ ἀφίστασʼ ἐκποδών.Θεράπωνοὐκ ἀφήσομαι πέπλων σῶν· μεγάλα γὰρ σπεύδεις κακά.Θεοκλύμενοςἀλλὰ δεσποτῶν κρατήσεις δοῦλος ὤν;Θεράπωνφρονῶ γὰρ εὖ.Θεοκλύμενοςοὐκ ἔμοιγʼ, εἰ μή μʼ ἐάσεις — Θεράπωνοὐ μὲν οὖν σʼ ἐάσομεν.