ὃ μὲν γὰρ ἱστόν, ὃ δὲ πλάτην καθίσατοταρσόν τε χειρί, λευκά θʼ ἱστίʼ εἰς ἓν ἦνπηδάλιά τε ζεύγλαισι παρακαθίετο.κἀν τῷδε μόχθῳ, τοῦτʼ ἄρα σκοπούμενοι,Ἕλληνες ἄνδρες Μενέλεῳ ξυνέμποροιπροσῆλθον ἀκταῖς ναυφθόροις ἠσθημένοιπέπλοισιν, εὐειδεῖς μέν, αὐχμηροὶ δʼ ὁρᾶν.ἰδὼν δέ νιν παρόντας Ἀτρέως γόνοςπροσεῖπε δόλιον οἶκτον ἐς μέσον φέρων·ὦ τλήμονες, πῶς ἐκ τίνος νεώς ποτεἈχαιίδος θραύσαντες ἥκετε σκάφος;ἆρʼ Ἀτρέως παῖδʼ ὀλόμενον συνθάπτετε,ὃν Τυνδαρὶς παῖς ἥδʼ ἀπόντα κενοταφεῖ;οἳ δʼ ἐκβαλόντες δάκρυα ποιητῷ τρόπῳ,ἐς ναῦν ἐχώρουν Μενέλεῳ ποντίσματαφέροντες. ἡμῖν δʼ ἦν μὲν ἥδʼ ὑποψίαλόγος τʼ ἐν ἀλλήλοισι, τῶν ἐπεσβατῶνὡς πλῆθος εἴη· διεσιωπῶμεν δʼ ὅμωςτοὺς σοὺς λόγους σῴζοντες· ἄρχειν γὰρ νεὼςξένον κελεύσας πάντα συνέχεας τάδε.