κάλλιστα δῆτʼ ἀνήρπασʼ ἐν τύχῃ πόσις· ἃ γὰρ καθήσειν ὅπλʼ ἔμελλεν εἰς ἅλα,ταῦτʼ ἐμβαλὼν πόρπακι γενναίαν χέρααὐτὸς κομίζει δόρυ τε δεξιᾷ λαβών,ὡς τῷ θανόντι χάριτα δὴ συνεκπονῶν.προύργου δʼ ἐς ἀλκὴν σῶμʼ ὅπλοις ἠσκήσατο,ὡς βαρβάρων τρόπαια μυρίων χερὶθήσων, ὅταν κωπῆρες ἐσβῶμεν σκάφος,πέπλους δʼ ἀμείψασʼ ἀντὶ ναυφθόρου στολῆςἐγώ νιν ἐξήσκησα, καὶ λουτροῖς χρόαἔδωκα, χρόνια νίπτρα ποταμίας δρόσου.ἀλλʼ, ἐκπερᾷ γὰρ δωμάτων ὁ τοὺς ἐμοὺςγάμους ἑτοίμους ἐν χεροῖν ἔχειν δοκῶν,σιγητέον μοι· καὶ σὲ προσποιούμεθαεὔνουν κρατεῖν τε στόματος, ἢν δυνώμεθασωθέντες αὐτοὶ καὶ σὲ συνσῶσαί ποτε.Θεοκλύμενοςχωρεῖτʼ ἐφεξῆς, ὡς ἔταξεν ὁ ξένος,δμῶες, φέροντες ἐνάλια κτερίσματα.Ἑλένη, σὺ δʼ, ἤν σοι μὴ κακῶς δόξω λέγειν,πείθου, μένʼ αὐτοῦ· ταὐτὰ γὰρ παροῦσά τε