ἐν εὐσεβεῖ γοῦν νόμιμα μὴ κλέπτειν νεκρῶν.Θεοκλύμενοςἴτω· πρὸς ἡμῶν ἄλοχον εὐσεβῆ τρέφειν.ἐλθὼν δʼ ἐς οἴκους ἐξελοῦ κόσμον νεκρῷ·καὶ σὲ οὐ κεναῖσι χερσὶ γῆς ἀποστελῶ,δράσαντα τῇδε πρὸς χάριν· φήμας δʼ ἐμοὶἐσθλὰς ἐνεγκὼν ἀντὶ τῆς ἀχλαινίαςἐσθῆτα λήψῃ σῖτά θʼ, ὥστε σʼ ἐς πάτρανἐλθεῖν, ἐπεὶ νῦν γʼ ἀθλίως ἔχονθʼ ὁρῶ.σὺ δʼ, ὦ τάλαινα, μὴ ʼπὶ τοῖς ἀνηνύτοιςτρύχουσα σαυτήν — Μενέλεως δʼ ἔχει πότμον,κοὐκ ἂν δύναιτο ζῆν ὁ κατθανὼν πόσις.Μενελέωςσὸν ἔργον, ὦ νεᾶνι· τὸν παρόντα μὲνστέργειν πόσιν χρή, τὸν δὲ μηκέτʼ ὄντʼ ἐᾶν·ἄριστα γάρ σοι ταῦτα πρὸς τὸ τυγχάνον.ἢν δʼ Ἑλλάδʼ ἔλθω καὶ τύχω σωτηρίας,παύσω ψόγου σε τοῦ πρίν, ἢν γυνὴ γένῃοἵαν γενέσθαι χρή σε σῷ ξυνευνέτῃ.Ἑλένηἔσται τάδʼ· οὐδὲ μέμψεται πόσις ποτὲἡμῖν· σὺ δʼ αὐτὸς ἐγγὺς ὢν εἴσῃ τάδε.ἀλλʼ, ὦ τάλας, εἴσελθε καὶ λουτρῶν τύχε