ᾇ Πριαμίδος γᾶς ἔλαχον θαλάμους,ἐξὸν διορθῶσαι λόγοιςσὰν ἔριν, ὦ Ἑλένα.νῦν δʼ οἳ μὲν Ἅιδᾳ μέλονται κάτω,τείχεα δὲ φλογμὸς ὥστε Διός ἐπέσυτο φλόξ,ἐπὶ δὲ πάθεα πάθεσι φέρειςἀθλίοις συμφοραῖς αἰλίνοις.

Θεοκλύμενοςὦ χαῖρε, πατρὸς μνῆμʼ· ἐπʼ ἐξόδοισι γὰρἔθαψα, Πρωτεῦ, σʼ ἕνεκʼ ἐμῆς προσρήσεως· ἀεὶ δέ σʼ ἐξιών τε κἀσιὼν δόμουςΘεοκλύμενος παῖς ὅδε προσεννέπει, πάτερ.ὑμεῖς μὲν οὖν κύνας τε καὶ θηρῶν βρόχους,δμῶες, κομίζετʼ ἐς δόμους τυραννικούς·ἐγὼ δʼ ἐμαυτὸν πόλλʼ ἐλοιδόρησα δή·οὐ γάρ τι θανάτῳ τοὺς κακοὺς κολάζομεν;καὶ νῦν πέπυσμαι φανερὸν Ἑλλήνων τινὰἐς γῆν ἀφῖχθαι καὶ λεληθέναι σκοπούς,ἤτοι κατόπτην ἢ κλοπαῖς θηρώμενονἙλένην· θανεῖται δʼ, ἤν γε δὴ ληφθῇ μόνον.ἔα·