τὸ δʼ ἄθλιον κεῖνʼ εὐτυχὲς τάχʼ ἂν πέσοι.Μενελέωςπότερα δʼ ἐς οἴκους σοὶ συνεισελθεῖν με χρὴἢ πρὸς τάφῳ τῷδʼ ἥσυχοι καθώμεθα;Ἑλένηαὐτοῦ μένʼ· ἢν γὰρ καί τι πλημμελές σε δρᾷ,τάφος σʼ ὅδʼ ἂν ῥύσαιτο φάσγανόν τε σόν.ἐγὼ δʼ ἐς οἴκους βᾶσα βοστρύχους τεμῶπέπλων τε λευκῶν μέλανας ἀνταλλάξομαιπαρῇδί τʼ ὄνυχα φόνιον ἐμβαλῶ χροός.μέγας γὰρ ἁγών, καὶ βλέπω δύο ῥοπάς·ἢ γὰρ θανεῖν δεῖ μʼ, ἢν ἁλῶ τεχνωμένη,ἢ πατρίδα τʼ ἐλθεῖν καὶ σὸν ἐκσῷσαι δέμας.ὦ πότνιʼ ἣ Δίοισιν ἐν λέκτροις πίτνειςἭρα, δύʼ οἰκτρὼ φῶτʼ ἀνάψυξον πόνων,αἰτούμεθʼ ὀρθὰς ὠλένας πρὸς οὐρανὸνῥίπτονθʼ, ἵνʼ οἰκεῖς ἀστέρων ποικίλματα.σύ θʼ, ἣ ʼπὶ τὠμῷ κάλλος ἐκτήσω γάμῳ,κόρη Διώνης Κύπρι, μή μʼ ἐξεργάσῃ.ἅλις δὲ λύμης ἥν μʼ ἐλυμήνω πάροςτοὔνομα παρασχοῦσʼ, οὐ τὸ σῶμʼ, ἐν βαρβάροις.θανεῖν δʼ ἔασόν μʼ, εἰ κατακτεῖναι θέλεις,