κόσμον τάφῳ σῷ πελαγίους ἐς ἀγκάλας.Μενελέωςὡς εὖ τόδʼ εἶπας πλὴν ἕν· εἰ χέρσῳ ταφὰςθεῖναι κελεύσει σʼ, οὐδὲν ἡ σκῆψις φέρει.Ἑλένηἀλλʼ οὐ νομίζειν φήσομεν καθʼ Ἑλλάδαχέρσῳ καλύπτειν τοὺς θανόντας ἐναλίους.Μενελέωςτοῦτʼ αὖ κατορθοῖς· εἶτʼ ἐγὼ συμπλεύσομαικαὶ συγκαθήσω κόσμον ἐν ταὐτῷ σκάφει.Ἑλένησὲ καὶ παρεῖναι δεῖ μάλιστα τούς τε σοὺςπλωτῆρας οἵπερ ἔφυγον ἐκ ναυαγίας.Μενελέωςκαὶ μὴν ἐάνπερ ναῦν ἐπʼ ἀγκύρας λάβω,ἀνὴρ παρʼ ἄνδρα στήσεται ξιφηφόρος.Ἑλένησὲ χρὴ βραβεύειν πάντα· πόμπιμοι μόνον λαίφει πνοαὶ γένοιντο καὶ νεὼς δρόμος.Μενελέωςἔσται· πόνους γὰρ δαίμονες παύσουσί μου.ἀτὰρ θανόντα τοῦ μʼ ἐρεῖς πεπυσμένη;Ἑλένησοῦ· καὶ μόνος γε φάσκε διαφυγεῖν μόρονἈτρέως πλέων σὺν παιδὶ καὶ θανόνθʼ ὁρᾶν.Μενελέωςκαὶ μὴν τάδʼ ἀμφίβληστρα σώματος ῥάκηξυμμαρτυρήσει ναυτικῶν ἐρειπίων.Ἑλένηἐς καιρὸν ἦλθε, τότε δʼ ἄκαιρʼ ἀπώλλυτο·