κρηπῖδας εὕρῃ λαΐνας ἀγάλματος.πῶς δʼ οὐ θανοῦμαι; τίς δʼ ἔνεστί μοι λόγος;ἀλλʼ, εἰ μὲν — ἕν τι — τοῦθʼ ὁμοῦ γενήσεται,ἄγαλμά τʼ οἴσεις κἄμʼ ἐπʼ εὐπρύμνου νεὼςἄξεις, τὸ κινδύνευμα γίγνεται καλόν·τούτου δὲ χωρισθεῖσʼ — ἐγὼ μὲν ὄλλυμαι,σὺ δʼ ἂν τὸ σαυτοῦ θέμενος εὖ νόστου τύχοις.οὐ μήν τι φεύγω γʼ, οὐδέ σʼ εἰ θανεῖν χρεὼνσῴσασαν· οὐ γὰρ ἀλλʼ ἀνὴρ μὲν ἐκ δόμωνθανὼν ποθεινός, τὰ δὲ γυναικὸς ἀσθενῆ.Ὀρέστηςοὐκ ἂν γενοίμην σοῦ τε καὶ μητρὸς φονεύς·ἅλις τὸ κείνης αἷμα· κοινόφρων δὲ σοὶκαὶ ζῆν θέλοιμʼ ἂν καὶ θανὼν λαχεῖν ἴσον.ἄξω δέ γʼ, ἤνπερ καὐτὸς ἐνταυθοῖ περῶ,πρὸς οἶκον, ἢ σοῦ κατθανὼν μενῶ μέτα.γνώμης δʼ ἄκουσον· εἰ πρόσαντες ἦν τόδεἈρτέμιδι, πῶς ἂν Λοξίας ἐθέσπισεκομίσαι μʼ ἄγαλμα θεᾶς πόλισμʼ ἐς Παλλάδοςκαὶ σὸν πρόσωπον εἰσιδεῖν; ἅπαντα γὰρ