Φοῖβός μʼ ἔπεμψε δεῦρο, διοπετὲς λαβεῖνἄγαλμʼ Ἀθηνῶν τʼ ἐγκαθιδρῦσαι χθονί.ἀλλʼ ἥνπερ ἡμῖν ὥρισεν σωτηρίαν,σύμπραξον· ἢν γὰρ θεᾶς κατάσχωμεν βρέτας,μανιῶν τε λήξω καὶ σὲ πολυκώπῳ σκάφειστείλας Μυκήναις ἐγκαταστήσω πάλιν.ἀλλʼ, ὦ φιληθεῖσʼ, ὦ κασίγνητον κάρα,σῷσον πατρῷον οἶκον, ἔκσῳσον δʼ ἐμέ·ὡς τἄμʼ ὄλωλε πάντα καὶ τὰ Πελοπιδῶν,οὐράνιον εἰ μὴ ληψόμεσθα θεᾶς βρέτας.Χορόςδεινή τις ὀργὴ δαιμόνων ἐπέζεσετὸ Ταντάλειον σπέρμα διὰ πόνων τʼ ἄγει.Ἰφιγένειατὸ μὲν πρόθυμον, πρίν σε δεῦρʼ ἐλθεῖν, ἔχωἌργει γενέσθαι καὶ σέ, σύγγονʼ, εἰσιδεῖν.θέλω δʼ ἅπερ σύ, σέ τε μεταστῆσαι πόνωννοσοῦντά τʼ οἶκον, οὐχὶ τῷ κτανόντι μεθυμουμένη, πατρῷον ὀρθῶσαι· θέλω·σφαγῆς τε γὰρ σῆς χεῖρʼ ἀπαλλάξαιμεν ἂνσῴσαιμί τʼ οἴκους. τὴν θεὸν δʼ ὅπως λάθωδέδοικα καὶ τύραννον, ἡνίκʼ ἂν κενὰς