ἣν χερσὶ πάλλων παρθένον Πισάτιδαἐκτήσαθʼ Ἱπποδάμειαν, Οἰνόμαον κτανών,ἐν παρθενῶσι τοῖσι σοῖς κεκρυμμένην.Ἰφιγένειαὦ φίλτατʼ, οὐδὲν ἄλλο, φίλτατος γὰρ εἶ,ἔχω σʼ, Ὀρέστα, τηλύγετον χθονὸς ἀπὸ πατρίδοςἈργόθεν, ὦ φίλος.
Ὀρέστηςκἀγώ σε τὴν θανοῦσαν, ὡς δοξάζεται.κατὰ δὲ δάκρυ, κατὰ δὲ γόος ἅμα χαρᾷτὸ σὸν νοτίζει βλέφαρον, ὡσαύτως δʼ ἐμόν.Ἰφιγένειατόδʼ ἔτι βρέφοςἔλιπον ἀγκάλαισι νεαρὸν τροφοῦνεαρὸν ἐν δόμοις.ὦ κρεῖσσον ἢ λόγοισιν εὐτυχοῦσά μουψυχά, τί φῶ; θαυμάτωνπέρα καὶ λόγου πρόσω τάδʼ ἐπέβα.Ὀρέστηςτὸ λοιπὸν εὐτυχοῖμεν ἀλλήλων μέτα.Ἰφιγένειαἄτοπον ἁδονὰν ἔλαβον, ὦ φίλαι·δέδοικα δʼ ἐκ χερῶν με μὴ πρὸς αἰθέραἀμπτάμενος φύγῃ·ἰὼ Κυκλωπὶς ἑστία· ἰὼ πατρίς,