ἠλαυνόμεσθα φυγάδες ἔξεδροι χθονὸςδρόμους τε πολλοὺς ἐξέπλησα καμπίμους,ἐλθὼν δέ σʼ ἠρώτησα πῶς τροχηλάτουμανίας ἂν ἔλθοιμʼ ἐς τέλος πόνων τʼ ἐμῶν,οὓς ἐξεμόχθουν περιπολῶν καθʼ Ἑλλάδα — σὺ δʼ εἶπας ἐλθεῖν Ταυρικῆς μʼ ὅρους χθονός,ἔνθʼ Ἄρτεμίς σοι σύγγονος βωμοὺς ἔχοι,λαβεῖν τʼ ἄγαλμα θεᾶς, ὅ φασιν ἐνθάδεἐς τούσδε ναοὺς οὐρανοῦ πεσεῖν ἄπο·λαβόντα δʼ ἢ τέχναισιν ἢ τύχῃ τινί,κίνδυνον ἐκπλήσαντʼ, Ἀθηναίων χθονὶδοῦναι — τὸ δʼ ἐνθένδʼ οὐδὲν ἐρρήθη πέρα — καὶ ταῦτα δράσαντʼ ἀμπνοὰς ἕξειν πόνων.ἥκω δὲ πεισθεὶς σοῖς λόγοισιν ἐνθάδεἄγνωστον ἐς γῆν, ἄξενον. σὲ δʼ ἱστορῶ,Πυλάδη — σὺ γάρ μοι τοῦδε συλλήπτωρ πόνου — τί δρῶμεν; ἀμφίβληστρα γὰρ τοίχων ὁρᾷςὑψηλά· πότερα δωμάτων προσαμβάσειςἐκβησόμεσθα; πῶς ἂν οὖν λάθοιμεν ἄν;ἢ χαλκότευκτα κλῇθρα λύσαντες μοχλοῖς —