εὔφημα φώνει· τἀμὰ δεῖ φέρειν κακά,ἁπλᾶς δὲ λύπας ἐξόν, οὐκ οἴσω διπλᾶς.ὃ γὰρ σὺ λυπρὸν κἀπονείδιστον λέγεις,ταὔτʼ ἔστιν ἡμῖν, εἴ σε συμμοχθοῦντʼ ἐμοὶκτενῶ· τὸ μὲν γὰρ εἰς ἔμʼ οὐ κακῶς ἔχει,πράσσονθʼ ἃ πράσσω πρὸς θεῶν, λῦσαι βίον.σὺ δʼ ὄλβιός τʼ εἶ, καθαρά τʼ, οὐ νοσοῦντʼ, ἔχειςμέλαθρʼ, ἐγὼ δὲ δυσσεβῆ καὶ δυστυχῆ.σωθεὶς δέ, παῖδας ἐξ ἐμῆς ὁμοσπόρουκτησάμενος, ἣν ἔδωκά σοι δάμαρτʼ ἔχειν — ὄνομά τʼ ἐμοῦ γένοιτʼ ἄν, οὐδʼ ἄπαις δόμοςπατρῷος οὑμὸς ἐξαλειφθείη ποτʼ ἄν.ἀλλʼ ἕρπε καὶ ζῆ καὶ δόμους οἴκει πατρός.ὅταν δʼ ἐς Ἑλλάδʼ ἵππιόν τʼ Ἄργος μόλῃς,πρὸς δεξιᾶς σε τῆσδʼ ἐπισκήπτω τάδε·τύμβον τε χῶσον κἀπίθες μνημεῖά μοι,καὶ δάκρυʼ ἀδελφὴ καὶ κόμας δότω τάφῳ.ἄγγελλε δʼ ὡς ὄλωλʼ ὑπʼ Ἀργείας τινὸςγυναικός, ἀμφὶ βωμὸν ἁγνισθεὶς φόνῳ.καὶ μὴ προδῷς μου τὴν κασιγνήτην ποτέ,