ῥανίσι μελόμενον αἱμακταῖς.Ὀρέστηςοἶκτος γὰρ οὐ ταῦτʼ, ἀλλὰ χαίρετʼ, ὦ ξέναι.
Χορόςσὲ δὲ τύχας μάκαρος, ὦνεανία, σεβόμεθʼ, ἐςπάτραν ὅτι ποτʼ ἐπεμβάσῃ.Πυλάδηςἄζηλά τοι φίλοισι, θνῃσκόντων φίλων.
Χορόςὦ σχέτλιοι πομπαί.φεῦ φεῦ, διόλλυσαι.αἰαῖ αἰαῖ. πότερος ὁ μᾶλλον;ἔτι γὰρ ἀμφίλογα δίδυμα μέμονε φρήν,σὲ πάρος ἢ σὲ ἀναστενάξω γόοις.ὈρέστηςΠυλάδη, πέπονθας ταὐτὸ πρὸς θεῶν ἐμοί;Πυλάδηςοὐκ οἶδʼ· ἐρωτᾷς οὐ λέγειν ἔχοντά με.Ὀρέστηςτίς ἐστὶν ἡ νεᾶνις; ὡς Ἑλληνικῶςἀνήρεθʼ ἡμᾶς τούς τʼ ἐν Ἰλίῳ πόνουςνόστον τʼ Ἀχαιῶν τόν τʼ ἐν οἰωνοῖς σοφὸνΚάλχαντʼ Ἀχιλλέως τʼ ὄνομα, καὶ τὸν ἄθλιονἈγαμέμνονʼ ὡς ᾤκτιρʼ ἀνηρώτα τέ μεγυναῖκα παῖδάς τε. ἔστιν ἡ ξένη γένοςἐκεῖθεν Ἀργεία τις· οὐ γὰρ ἄν ποτε