τάφος δὲ ποῖος δέξεταί μʼ, ὅταν θάνω;Ἰφιγένειαπῦρ ἱερὸν ἔνδον χάσμα τʼ εὐρωπὸν πέτρας.Ὀρέστηςφεῦ·πῶς ἄν μʼ ἀδελφῆς χεὶρ περιστείλειεν ἄν;Ἰφιγένειαμάταιον εὐχήν, ὦ τάλας, ὅστις ποτʼ εἶ,ηὔξω· μακρὰν γὰρ βαρβάρου ναίει χθονός.οὐ μήν, ἐπειδὴ τυγχάνεις Ἀργεῖος ὤν,ἀλλʼ ὧν γε δυνατὸν οὐδʼ ἐγὼ λείψω χάριν.πολύν τε γάρ σοι κόσμον ἐνθήσω τάφῳ,ξανθῷ τʼ ἐλαίῳ σῶμα σὸν κατασβέσω,καὶ τῆς ὀρείας ἀνθεμόρρυτον γάνοςξουθῆς μελίσσης ἐς πυρὰν βαλῶ σέθεν.ἀλλʼ εἶμι δέλτον τʼ ἐκ θεᾶς ἀνακτόρωνοἴσω· τὸ μέντοι δυσμενὲς μὴ ʼμοὶ λάβῃς.φυλάσσετʼ αὐτούς, πρόσπολοι, δεσμῶν ἄτερ — ἴσως ἄελπτα τῶν ἐμῶν φίλων τινὶπέμψω πρὸς Ἄργος, ὃν μάλιστʼ ἐγὼ φιλῶ,καὶ δέλτος αὐτῷ ζῶντας οὓς δοκεῖ θανεῖνλέγουσα πιστὰς ἡδονὰς ἀπαγγελεῖ.
Χορόςκατολοφύρομαι σὲ τὸν χερνίβων