ἡμᾶς δʼ ὁ χρῄζων κτεινέτω. τὰ τῶν φίλωναἴσχιστον ὅστις καταβαλὼν ἐς ξυμφορὰςαὐτὸς σέσῳσται. τυγχάνει δʼ ὅδʼ ὢν φίλος,ὃν οὐδὲν ἧσσον ἢ ʼμὲ φῶς ὁρᾶν θέλω.Ἰφιγένειαὦ λῆμʼ ἄριστον, ὡς ἀπʼ εὐγενοῦς τινοςῥίζης πέφυκας τοῖς φίλοις τʼ ὀρθῶς φίλος.τοιοῦτος εἴη τῶν ἐμῶν ὁμοσπόρωνὅσπερ λέλειπται. καὶ γὰρ οὐδʼ ἐγώ, ξένοι,ἀνάδελφός εἰμι, πλὴν ὅσʼ οὐχ ὁρῶσά νιν.ἐπεὶ δὲ βούλῃ ταῦτα, τόνδε πέμψομενδέλτον φέροντα, σὺ δὲ θανῇ· πολλὴ δέ τιςπροθυμία σε τοῦδʼ ἔχουσα τυγχάνει.Ὀρέστηςθύσει δὲ τίς με καὶ τὰ δεινὰ τλήσεται;Ἰφιγένειαἐγώ· θεᾶς γὰρ τῆσδε προστροπὴν ἔχω.Ὀρέστηςἄζηλά γʼ, ὦ νεᾶνι, κοὐκ εὐδαίμονα.Ἰφιγένειαἀλλʼ εἰς ἀνάγκην κείμεθʼ, ἣν φυλακτέον.Ὀρέστηςαὐτὴ ξίφει θύουσα θῆλυς ἄρσενας;Ἰφιγένειαοὔκ, ἀλλὰ χαίτην ἀμφὶ σὴν χερνίψομαι.Ὀρέστηςὁ δὲ σφαγεὺς τίς; εἰ τάδʼ ἱστορεῖν με χρή.Ἰφιγένειαἔσω δόμων τῶνδʼ εἰσὶν οἷς μέλει τάδε.