κατάρχομαι μέν, σφάγια δʼ ἄλλοισιν μέλειἄρρητʼ ἔσωθεν τῶνδʼ ἀνακτόρων θεᾶς.ἃ καινὰ δʼ ἥκει νὺξ φέρουσα φάσματα,λέξω πρὸς αἰθέρʼ, εἴ τι δὴ τόδʼ ἔστʼ ἄκος.ἔδοξʼ ἐν ὕπνῳ τῆσδʼ ἀπαλλαχθεῖσα γῆςοἰκεῖν ἐν Ἄργει, παρθένοισι δʼ ἐν μέσαιςεὕδειν, χθονὸς δὲ νῶτα σεισθῆναι σάλῳ,φεύγειν δὲ κἄξω στᾶσα θριγκὸν εἰσιδεῖνδόμων πίτνοντα, πᾶν δʼ ἐρείψιμον στέγοςβεβλημένον πρὸς οὖδας ἐξ ἄκρων σταθμῶν.μόνος λελεῖφθαι στῦλος εἷς ἔδοξέ μοιδόμων πατρῴων, ἐκ δʼ ἐπικράνων κόμαςξανθὰς καθεῖναι, φθέγμα δʼ ἀνθρώπου λαβεῖν,κἀγὼ τέχνην τήνδʼ ἣν ἔχω ξενοκτόνοντιμῶσʼ ὑδραίνειν αὐτὸν ὡς θανούμενον,κλαίουσα. τοὔναρ δʼ ὧδε συμβάλλω τόδε·τέθνηκʼ Ὀρέστης, οὗ κατηρξάμην ἐγώ.στῦλοι γὰρ οἴκων παῖδές εἰσιν ἄρσενες·θνῄσκουσι δʼ οὓς ἂν χέρνιβες βάλωσʼ ἐμαί.~~οὐδʼ αὖ συνάψαι τοὔναρ ἐς φίλους ἔχω·~~