ὑμνοῦσιν ὑμεναίοισιν, αὐλεῖται δὲ πᾶνμέλαθρον· ἡμεῖς δʼ ὀλλύμεσθα πρὸς σέθεν.Ἅιδης Ἀχιλλεὺς ἦν ἄρʼ, οὐχ ὁ Πηλέως,ὅν μοι προσείσας πόσιν, ἐν ἁρμάτων ὄχοιςἐς αἱματηρὸν γάμον ἐπόρθμευσας δόλῳ.ἐγὼ δὲ λεπτῶν ὄμμα διὰ καλυμμάτωνἔχουσʼ, ἀδελφόν τʼ οὐκ ἀνειλόμην χεροῖν,— ὃς νῦν ὄλωλεν — οὐ κασιγνήτῃ στόμασυνῆψʼ ὑπʼ αἰδοῦς, ὡς ἰοῦσʼ ἐς Πηλέωςμέλαθρα· πολλὰ δʼ ἀπεθέμην ἀσπάσματαἐς αὖθις, ὡς ἥξουσʼ ἐς Ἄργος αὖ πάλιν.ὦ τλῆμον, εἰ τέθνηκας, ἐξ οἵων καλῶνἔρρεις, Ὀρέστα, καὶ πατρὸς ζηλωμάτων — τὰ τῆς θεοῦ δὲ μέμφομαι σοφίσματα,ἥτις βροτῶν μὲν ἤν τις ἅψηται φόνου,ἢ καὶ λοχείας ἢ νεκροῦ θίγῃ χεροῖν,βωμῶν ἀπείργει, μυσαρὸν ὡς ἡγουμένη,αὐτὴ δὲ θυσίαις ἥδεται βροτοκτόνοις.οὐκ ἔσθʼ ὅπως ἔτεκεν ἂν ἡ Διὸς δάμαρΛητὼ τοσαύτην ἀμαθίαν. ἐγὼ μὲν οὖν