Ἕλληνας ἄνδρας ἡνίκʼ ἐς χέρας λάβοις.νῦν δʼ ἐξ ὀνείρων οἷσιν ἠγριώμεθα,δοκοῦσʼ Ὀρέστην μηκέθʼ ἥλιον βλέπειν,δύσνουν με λήψεσθʼ, οἵτινές ποθʼ ἥκετε.καὶ τοῦτʼ ἄρʼ ἦν ἀληθές, ᾐσθόμην, φίλαι·οἱ δυστυχεῖς γὰρ τοῖσι δυστυχεστέροιςαὐτοὶ κακῶς πράξαντες οὐ φρονοῦσιν εὖ.ἀλλʼ οὔτε πνεῦμα Διόθεν ἦλθε πώποτε,οὐ πορθμίς, ἥτις διὰ πέτρας ΣυμπληγάδαςἙλένην ἀπήγαγʼ ἐνθάδʼ, ἥ μʼ ἀπώλεσεν,Μενέλεών θʼ, ἵνʼ αὐτοὺς ἀντετιμωρησάμην,τὴν ἐνθάδʼ Αὖλιν ἀντιθεῖσα τῆς ἐκεῖ,οὗ μʼ ὥστε μόσχον Δαναΐδαι χειρούμενοιἔσφαζον, ἱερεὺς δʼ ἦν ὁ γεννήσας πατήρ.οἴμοι — κακῶν γὰρ τῶν τότʼ οὐκ ἀμνημονῶ — ὅσας γενείου χεῖρας ἐξηκόντισαγονάτων τε τοῦ τεκόντος, ἐξαρτωμένη,λέγουσα τοιάδʼ· ὦ πάτερ, νυμφεύομαινυμφεύματʼ αἰσχρὰ πρὸς σέθεν· μήτηρ δʼ ἐμὲσέθεν κατακτείνοντος Ἀργεῖαί τε νῦν