αὖθις τὸ νῦν ὑπεῖκον ἤρασσεν πέτροις.ἀλλʼ ἦν ἄπιστον· μυρίων γὰρ ἐκ χερῶνοὐδεὶς τὰ τῆς θεοῦ θύματʼ εὐτύχει βαλών.μόλις δέ νιν τόλμῃ μὲν οὐ χειρούμεθα,κύκλῳ δὲ περιβαλόντες ἐξεκλέψαμενπέτροισι χειρῶν φάσγανʼ, ἐς δὲ γῆν γόνυκαμάτῳ καθεῖσαν. πρὸς δʼ ἄνακτα τῆσδε γῆςκομίζομέν νιν. ὃ δʼ ἐσιδὼν ὅσον τάχοςἐς χέρνιβάς τε καὶ σφαγεῖʼ ἔπεμπέ σοι.ηὔχου δὲ τοιάδʼ, ὦ νεᾶνί, σοι ξένωνσφάγια παρεῖναι· κἂν ἀναλίσκῃς ξένουςτοιούσδε, τὸν σὸν Ἑλλὰς ἀποτείσει φόνονδίκας τίνουσα τῆς ἐν Αὐλίδι σφαγῆς.Χορόςθαυμάστʼ ἔλεξας τὸν μανένθʼ, ὅστις ποτὲἝλληνος ἐκ γῆς πόντον ἦλθεν ἄξενον.Ἰφιγένειαεἶἑν· σὺ μὲν κόμιζε τοὺς ξένους μολών,τὰ δʼ ἐνθάδʼ ἡμεῖς ὅσια φροντιούμεθα — ὦ καρδία τάλαινα, πρὶν μὲν ἐς ξένουςγαληνὸς ἦσθα καὶ φιλοικτίρμων ἀεί,ἐς θοὑμόφυλον ἀναμετρουμένη δάκρυ,