πίπτει δὲ μανίας πίτυλον ὁ ξένος μεθείς,στάζων ἀφρῷ γένειον· ὡς δʼ ἐσείδομενπρούργου πεσόντα, πᾶς ἀνὴρ ἔσχεν πόνονβάλλων ἀράσσων. ἅτερος δὲ τοῖν ξένοινἀφρόν τʼ ἀπέψη σώματός τʼ ἐτημέλειπέπλων τε προυκάλυπτεν εὐπήνους ὑφάς,καραδοκῶν μὲν τἀπιόντα τραύματα,φίλον δὲ θεραπείαισιν ἄνδρʼ εὐεργετῶν.ἔμφρων δʼ ἀνᾴξας ὁ ξένος πεσήματοςἔγνω κλύδωνα πολεμίων προσκείμενονκαὶ τὴν παροῦσαν συμφορὰν αὐτοῖν πέλας,ᾤμωξέ θʼ· ἡμεῖς δʼ οὐκ ἀνίεμεν πέτροιςβάλλοντες, ἄλλος ἄλλοθεν προσκείμενοι.οὗ δὴ τὸ δεινὸν παρακέλευσμʼ ἠκούσαμεν·Πυλάδη, θανούμεθʼ, ἀλλʼ ὅπως θανούμεθακάλλισθʼ· ἕπου μοι, φάσγανον σπάσας χερί. — ὡς δʼ εἴδομεν δίπαλτα πολεμίων ξίφη,φυγῇ λεπαίας ἐξεπίμπλαμεν νάπας.ἀλλʼ, εἰ φύγοι τις, ἅτεροι προσκείμενοιἔβαλλον αὐτούς· εἰ δὲ τούσδʼ ὠσαίατο,