ἣ δʼ ἐκ χιτώνων πῦρ πνέουσα καὶ φόνονπτεροῖς ἐρέσσει, μητέρʼ ἀγκάλαις ἐμὴνἔχουσα — πέτρινον ὄχθον, ὡς ἐπεμβάλῃ.οἴμοι, κτενεῖ με· ποῖ φύγω;παρῆν δʼ ὁρᾶνοὐ ταῦτα μορφῆς σχήματʼ, ἀλλʼ ἠλλάσσετοφθογγάς τε μόσχων καὶ κυνῶν ὑλάγματα,ἃς φᾶσʼ Ἐρινῦς ἱέναι μιμήματα.ἡμεῖς δὲ συσταλέντες, ὡς θαμβούμενοι,σιγῇ καθήμεθʼ· ὃ δὲ χερὶ σπάσας ξίφος,μόσχους ὀρούσας ἐς μέσας λέων ὅπως,παίει σιδήρῳ λαγόνας ἐς πλευράς θʼ ἱείς,δοκῶν Ἐρινῦς θεὰς ἀμύνεσθαι τάδε,ὡς αἱματηρὸν πέλαγος ἐξανθεῖν ἁλός.κἀν τῷδε πᾶς τις, ὡς ὁρᾷ βουφόρβιαπίπτοντα καὶ πορθούμενʼ, ἐξωπλίζετο,κόχλους τε φυσῶν συλλέγων τʼ ἐγχωρίους·πρὸς εὐτραφεῖς γὰρ καὶ νεανίας ξένουςφαύλους μάχεσθαι βουκόλους ἡγούμεθα.πολλοὶ δʼ ἐπληρώθημεν ἐν μακρῷ χρόνῳ.