θάσσουσιν οἵδε. — θεοσεβὴς δʼ ἡμῶν τις ὢνἀνέσχε χεῖρα καὶ προσηύξατʼ εἰσιδών·ὦ ποντίας παῖ Λευκοθέας, νεῶν φύλαξ,δέσποτα Παλαῖμον, ἵλεως ἡμῖν γενοῦ,εἴτʼ οὖν ἐπʼ ἀκταῖς θάσσετον Διοσκόρω,ἢ Νηρέως ἀγάλμαθʼ, ὃς τὸν εὐγενῆἔτικτε πεντήκοντα Νηρῄδων χορόν.ἄλλος δέ τις μάταιος, ἀνομίᾳ θρασύς,ἐγέλασεν εὐχαῖς, ναυτίλους δʼ ἐφθαρμένουςθάσσειν φάραγγʼ ἔφασκε τοῦ νόμου φόβῳ,κλύοντας ὡς θύοιμεν ἐνθάδε ξένους.ἔδοξε δʼ ἡμῶν εὖ λέγειν τοῖς πλείοσι,θηρᾶν τε τῇ θεῷ σφάγια τἀπιχώρια.κἀν τῷδε πέτραν ἅτερος λιπὼν ξένοινἔστη κάρα τε διετίναξʼ ἄνω κάτωκἀπεστέναξεν ὠλένας τρέμων ἄκρας,μανίαις ἀλαίνων, καὶ βοᾷ κυναγὸς ὥς·Πυλάδη, δέδορκας τήνδε; τήνδε δʼ οὐχ ὁρᾷςἍιδου δράκαιναν, ὥς με βούλεται κτανεῖνδειναῖς ἐχίδναις εἰς ἔμʼ ἐστομωμένη;