ὑδραίνειν γαίας ἐν νώτοιςπηγάς τʼ οὐρείων ἐκ μόσχωνΒάκχου τʼ οἰνηρὰς λοιβὰςξουθᾶν τε πόνημα μελισσᾶν,ἃ νεκροῖς θελκτήρια κεῖται.ἀλλʼ ἔνδος μοι πάγχρυσοντεῦχος καὶ λοιβὰν Ἅιδα.ὦ κατὰ γαίας Ἀγαμεμνόνιονθάλος, ὡς φθιμένῳ τάδε σοι πέμπω·δέξαι δʼ· οὐ γὰρ πρὸς τύμβον σοιξανθὰν χαίταν, οὐ δάκρυʼ οἴσω.τηλόσε γὰρ δὴ σᾶς ἀπενάσθηνπατρίδος καὶ ἐμᾶς, ἔνθα δοκήμασικεῖμαι σφαχθεῖσʼ ἁ τλάμων.Χορόςἀντιψάλμους ᾠδὰς ὕμνων τʼἈσιητᾶν σοι βάρβαρον ἀχὰνδεσποίνᾳ γʼ ἐξαυδάσω,τὰν ἐν θρήνοισιν μοῦσαννέκυσι μελομέναν, τὰν ἐν μολπαῖςἍιδας ὑμνεῖ δίχα παιάνων.