βέβηκʼ, ἀδελφῇ τʼ οὐχὶ θυμοῦμαι· τί γὰρπρὸς τοὺς σθένοντας θεοὺς ἁμιλλᾶσθαι καλόν;ἴτωσαν ἐς σὴν σὺν θεᾶς ἀγάλματιγαῖαν, καθιδρύσαιντό τʼ εὐτυχῶς βρέτας.πέμψω δὲ καὶ τάσδʼ Ἑλλάδʼ εἰς εὐδαίμοναγυναῖκας, ὥσπερ σὸν κέλευσμʼ ἐφίεται.παύσω δὲ λόγχην ἣν ἐπαίρομαι ξένοιςναῶν τʼ ἐρετμά, σοὶ τάδʼ ὡς δοκεῖ, θεά.Ἀθήνααἰνῶ· τὸ γὰρ χρεὼν σοῦ τε καὶ θεῶν κρατεῖ.ἴτʼ, ὦ πνοαί, ναυσθλοῦσθε τὸν Ἀγαμέμνονοςπαῖδʼ εἰς Ἀθήνας· συμπορεύσομαι δʼ ἐγὼσῴζουσʼ ἀδελφῆς τῆς ἐμῆς σεμνὸν βρέτας.

Χορόςἴτʼ ἐπʼ εὐτυχίᾳ τῆς σῳζομένηςμοίρας εὐδαίμονες ὄντες.ἀλλʼ, ὦ σεμνὴ παρά τʼ ἀθανάτοιςκαὶ παρὰ θνητοῖς, Παλλὰς Ἀθάνα,δράσομεν οὕτως ὡς σὺ κελεύεις.μάλα γὰρ τερπνὴν κἀνέλπιστονφήμην ἀκοαῖσι δέδεγμαι.— — —