ἄγαλμά θʼ ἱερὸν εἰς ἐμὴν ἄξων χθόνα,τῶν νῦν παρόντων πημάτων ἀναψυχάς.πρὸς μὲν σὲ ὅδʼ ἡμῖν μῦθος· ὃν δʼ ἀποκτενεῖνδοκεῖς Ὀρέστην ποντίῳ λαβὼν σάλῳ,ἤδη Ποσειδῶν χάριν ἐμὴν ἀκύμοναπόντου τίθησι νῶτα πορθμεύειν πλάτῃ.μαθὼν δʼ, Ὀρέστα, τὰς ἐμὰς ἐπιστολάς — κλύεις γὰρ αὐδὴν καίπερ οὐ παρὼν θεᾶς — χώρει λαβὼν ἄγαλμα σύγγονόν τε σήν.ὅταν δʼ Ἀθήνας τὰς θεοδμήτους μόλῃς,χῶρός τις ἔστιν Ἀτθίδος πρὸς ἐσχάτοιςὅροισι, γείτων δειράδος Καρυστίας,ἱερός, Ἁλάς νιν οὑμὸς ὀνομάζει λεώς·ἐνταῦθα τεύξας ναὸν ἵδρυσαι βρέτας,ἐπώνυμον γῆς Ταυρικῆς πόνων τε σῶν,οὓς ἐξεμόχθεις περιπολῶν καθʼ Ἑλλάδαοἴστροις Ἐρινύων. Ἄρτεμιν δέ νιν βροτοὶτὸ λοιπὸν ὑμνήσουσι Ταυροπόλον θεάν.νόμον τε θὲς τόνδʼ· ὅταν ἑορτάζῃ λεώς,τῆς σῆς σφαγῆς ἄποινʼ ἐπισχέτω ξίφος