θανῇ πάλιν μολοῦσα δεσποτῶν χέρας.Θόαςὦ πάντες ἀστοὶ τῆσδε βαρβάρου χθονός,οὐκ εἶα πώλοις ἐμβαλόντες ἡνίαςπαράκτιοι δραμεῖσθε κἀκβολὰς νεὼςἙλληνίδος δέξεσθε, σὺν δὲ τῇ θεῷσπεύδοντες ἄνδρας δυσσεβεῖς θηράσετε,οἳ δʼ ὠκυπομποὺς ἕλξετʼ ἐς πόντον πλάτας;ὡς ἐκ θαλάσσης ἔκ τε γῆς ἱππεύμασιλαβόντες αὐτοὺς ἢ κατὰ στύφλου πέτραςῥίψωμεν, ἢ σκόλοψι πήξωμεν δέμας.ὑμᾶς δὲ τὰς τῶνδʼ ἴστορας βουλευμάτων,γυναῖκες, αὖθις, ἡνίκʼ ἂν σχολὴν λάβω,ποινασόμεσθα· νῦν δὲ τὴν προκειμένηνσπουδὴν ἔχοντες οὐ μενοῦμεν ἥσυχοι.Ἀθήναποῖ ποῖ διωγμὸν τόνδε πορθμεύεις, ἄναξΘόας; ἄκουσον τῆσδʼ Ἀθηναίας λόγους.παῦσαι διώκων ῥεῦμά τʼ ἐξορμῶν στρατοῦ·πεπρωμένος γὰρ θεσφάτοισι Λοξίουδεῦρʼ ἦλθʼ Ὀρέστης, τόν τʼ Ἐρινύων χόλονφεύγων ἀδελφῆς τʼ Ἄργος ἐσπέμψων δέμας