φιλεῖς δὲ καὶ σὺ σὸν κασίγνητον, θεά·φιλεῖν δὲ κἀμὲ τοὺς ὁμαίμονας δόκει.ναῦται δʼ ἐπευφήμησαν εὐχαῖσιν κόρηςπαιᾶνα, γυμνὰς ἐκ πέπλων ἐπωμίδαςκώπῃ προσαρμόσαντες ἐκ κελεύσματος.μᾶλλον δὲ μᾶλλον πρὸς πέτρας ᾔει σκάφος·χὣ μέν τις ἐς θάλασσαν ὡρμήθη ποσίν,ἄλλος δὲ πλεκτὰς ἐξανῆπτεν ἀγκύλας.κἀγὼ μὲν εὐθὺς πρὸς σὲ δεῦρʼ ἀπεστάλην,σοὶ τὰς ἐκεῖθεν σημανῶν, ἄναξ, τύχας.ἀλλʼ ἕρπε, δεσμὰ καὶ βρόχους λαβὼν χεροῖν·εἰ μὴ γὰρ οἶδμα νήνεμον γενήσεται,οὐκ ἔστιν ἐλπὶς τοῖς ξένοις σωτηρίας.πόντου δʼ ἀνάκτωρ Ἴλιόν τʼ ἐπισκοπεῖσεμνὸς Ποσειδῶν, Πελοπίδαις ἐναντίος,καὶ νῦν παρέξει τὸν Ἀγαμέμνονος γόνονσοὶ καὶ πολίταις, ὡς ἔοικεν, ἐν χεροῖνλαβεῖν, ἀδελφήν θʼ, ἣ φόνον τὸν Αὐλίδιἀμνημόνευτον θεᾷ προδοῦσʼ ἁλίσκεται.Χορόςὦ τλῆμον Ἰφιγένεια, συγγόνου μέτα