ὁ δʼ εἶπʼ· Ὀρέστης, τῆσδʼ ὅμαιμος, ὡς μάθῃς,Ἀγαμέμνονος παῖς, τήνδʼ ἐμὴν κομίζομαιλαβὼν ἀδελφήν, ἣν ἀπώλεσʼ ἐκ δόμων.ἀλλʼ οὐδὲν ἧσσον εἰχόμεσθα τῆς ξένηςκαὶ πρὸς σὲ ἕπεσθαι διεβιαζόμεσθά νιν·ὅθεν τὰ δεινὰ πλήγματʼ ἦν γενειάδων.κεῖνοί τε γὰρ σίδηρον οὐκ εἶχον χεροῖνἡμεῖς τε· πυγμαί τʼ ἦσαν ἐγκροτούμεναι,καὶ κῶλʼ ἀπʼ ἀμφοῖν τοῖν νεανίαιν ἅμαἐς πλευρὰ καὶ πρὸς ἧπαρ ἠκοντίζετο,ὡς τῷ ξυνάπτειν καὶ συναποκαμεῖν μέλη.δεινοῖς δὲ σημάντροισιν ἐσφραγισμένοιἐφεύγομεν πρὸς κρημνόν, οἳ μὲν ἐν κάρᾳκάθαιμʼ ἔχοντες τραύμαθʼ, οἳ δʼ ἐν ὄμμασιν·ὄχθοις δʼ ἐπισταθέντες εὐλαβεστέρωςἐμαρνάμεσθα καὶ πέτρους ἐβάλλομεν.ἀλλʼ εἶργον ἡμᾶς τοξόται πρύμνης ἔπισταθέντες ἰοῖς, ὥστʼ ἀναστεῖλαι πρόσω.κἀν τῷδε — δεινὸς γὰρ κλύδων ὤκειλε ναῦνπρὸς γῆν, φόβος δʼ ἦν παρθένῳ τέγξαι πόδα —