κτάνοιεν αὐτὴν δραπέται τʼ οἰχοίατο.φόβῳ δʼ ἃ μὴ χρῆν εἰσορᾶν καθήμεθασιγῇ· τέλος δὲ πᾶσιν ἦν αὑτὸς λόγοςστείχειν ἵνʼ ἦσαν, καίπερ οὐκ ἐωμένοις.κἀνταῦθʼ ὁρῶμεν Ἑλλάδος νεὼς σκάφοςταρσῷ κατήρει πίτυλον ἐπτερωμένον,ναύτας τε πεντήκοντʼ ἐπὶ σκαλμῶν πλάταςἔχοντας, ἐκ δεσμῶν δὲ τοὺς νεανίαςἐλευθέρους πρύμνηθεν ἑστῶτας νεώς.κοντοῖς δὲ πρῷραν εἶχον, οἳ δʼ ἐπωτίδωνἄγκυραν ἐξανῆπτον· οἳ δέ, κλίμακαςσπεύδοντες, ἦγον διὰ χερῶν πρυμνήσια,πόντῳ δὲ δόντες τοῖν ξένοιν καθίεσαν.ἡμεῖς δʼ ἀφειδήσαντες, ὡς ἐσείδομενδόλια τεχνήματʼ, εἰχόμεσθα τῆς ξένηςπρυμνησίων τε, καὶ διʼ εὐθυντηρίαςοἴακας ἐξῃροῦμεν εὐπρύμνου νεώς.λόγοι δʼ ἐχώρουν· Τίνι λόγῳ πορθμεύετεκλέπτοντες ἐκ γῆς ξόανα καὶ θυηπόλους;τίνος τίς ὢν σὺ τήνδʼ ἀπεμπολᾷς χθονός;