ὦ θαῦμα — πῶς σε μεῖζον ὀνομάσας τύχω;Ἄγγελοςμὴ ʼνταῦθα τρέψῃς σὴν φρένʼ, ἀλλʼ ἄκουέ μου·σαφῶς δʼ ἀθρήσας καὶ κλύων ἐκφρόντισονδιωγμὸς ὅστις τοὺς ξένους θηράσεται.Θόαςλέγʼ· εὖ γὰρ εἶπας· οὐ γὰρ ἀγχίπλουν πόρονφεύγουσιν, ὥστε διαφυγεῖν τοὐμὸν δόρυ.Ἄγγελοςἐπεὶ πρὸς ἀκτὰς ἤλθομεν θαλασσίας,οὗ ναῦς Ὀρέστου κρύφιος ἦν ὡρμισμένη,ἡμᾶς μέν, οὓς σὺ δεσμὰ συμπέμπεις ξένωνἔχοντας, ἐξένευσʼ ἀποστῆναι πρόσωἈγαμέμνονος παῖς, ὡς ἀπόρρητον φλόγαθύουσα καὶ καθαρμὸν ὃν μετῴχετο,αὐτὴ δʼ ὄπισθε δέσμʼ ἔχουσα τοῖν ξένοινἔστειχε χερσί. καὶ τάδʼ ἦν ὕποπτα μέν,ἤρεσκε μέντοι σοῖσι προσπόλοις, ἄναξ.χρόνῳ δʼ, ἵνʼ ἡμῖν δρᾶν τι δὴ δοκοῖ πλέον,ἀνωλόλυξε καὶ κατῇδε βάρβαραμέλη μαγεύουσʼ, ὡς φόνον νίζουσα δή.ἐπεὶ δὲ δαρὸν ἦμεν ἥμενοι χρόνον,ἐσῆλθεν ἡμᾶς μὴ λυθέντες οἱ ξένοι